Duif met doodswens

sep
2016
07

posted by on Life

No comments

Duif

De laatste tijd tref ik steeds vaker duiven met een doodswens aan. Ik weet niet wat het is, maar het begint een verontrustende vorm aan te nemen. Ze springen voor mijn auto, strijken zomaar voor de kat van de buren neer en gaan met onweer op elektriciteitspalen zitten. Ik zeg het je; hier is iets verdachts aan de hand.

Heel even dacht ik dat er misschien een bepaalde symboliek achter zou zitten. Leer ons de mens kennen. Wij houden wel van een beetje mystiek en mysterie. Maar als je dan leest dat de duif staat voor hoop en vrede, dan wil ik niet op mijn geweten hebben dat ik de vrede onlangs heb doodgereden (het was vreselijk). Dus laat ik de symboliek maar even voor wat het is.

Misschien is dit gewoon een hele heftige tijd voor duiven. Als postduif zijn ze niet langer nodig en geen mens denkt eraan om een duif in een kooitje in zijn woonkamer te hangen (duiventillen niet meegerekend). In grote steden worden ze ook steeds minder populair. Het zou wel een grote roep om aandacht kunnen zijn.

Je begrijpt waarschijnlijk dat ik me zorgen maak. Duiven zijn uiterst intelligent (ze bezorgden brieven voor het leger) en we zouden toch niet willen dat zij zich uit verveling bij een verkeerde groepering aansluiten. Dan kan het zomaar ineens helemaal uit de hand lopen. Of dat ze simpelweg uitsterven omdat ze zich overbodig voelen. God verhoede het.

Werkelijk. Dat mag niet gebeuren. Want als de duif toch het symbool van hoop en vrede is, dan moeten we het beestje misschien iets meer credits geven. Nu niet gelijk allemaal je facebook profielfoto aanpassen naar een treurige duif, want daar is nog nooit enige duif beter van geworden. In plaats daarvan kunnen we misschien gewoon een beetje aardig tegen elkaar doen. Een vredelievende houding doet de duif goed. Waarschijnlijk herstelt het ook de ecologische balans en voorkomt het dat duiven zich naar de aarde storten (of voor mijn auto). De mensheid blij, de duif blij en ik blij. Mysterie opgelost.

Photo: Davide D’Amico

posted by on Life

No comments

De maandagochtend ontpopt zich de laatste tijd als mol van mijn leven (filosofisch hea). Om tunnelvisie te vermijden, besloot ik de ochtend voor je op te schrijven. Ditmaal met hulp van emoticons voor een extra dramatisch effect.

De ochtend begon, zoals elke ochtend bij mij begint
?⏰?⏰???.

Nietsvermoedend stapte ik mijn auto in. Ik verwachtte het vertrouwde gepruttel te horen. ? er gebeurde niks. ? helemaal niks! ??

????

In mijn geval betekent dat opgesloten zitten ergens in de middle of nowhere (lees: de landerijen van Soest). Geheel tegen verwachting veranderde mijn humeur ??.

Maar de hemel zij dank. Daar was de buurman met de startkabels! ? Nu zou alles goedkomen… ? Natuurlijk niet. Anders was het wel een hele slechte mol geweest. De accu bleek kapot ?. De buurman had speciaal voor mij zijn oldtimer ?? uit de schuur gehaald om mijn auto te helpen starten. Net toen ik wilde vragen of hij me bij het station af kon zetten, zag ik hem van het terrein afrijden ?. Dit is natuurlijk heerlijk weer om te touren. ☀️???

? die was laats al gestolen, dus daarom moest ik ?? nee ?? nee ?? nee? nee??ja, wandelend naar station Soest. Nog steeds ??? in een goed humeur wandelde ik langs de weilanden naar Soest naar het station. Van Soest naar station Utrecht. ? maar werk jij niet in Apeldoorn, Nadia? Jazeker! Daarom van Utrecht naar Apeldoorn ????

Jouw humeur is zeker nog steeds om door een ringetje te halen? Vraag je je vast af. Het werd al snel dit: ?, want ik kwam onderweg een paard tegen dat naar me knipoogde (I kid you not) en ik wist dat het allemaal een hoax was. De maandag krijgt me niet klein ?.  Mol of geen mol alle aanwijzingen wijzen nu keihard naar een bijzonder goede week! Wens ik jou ook toe: enjoy!

image

 

 

 

 

posted by on Life

2 comments

Mannen met zon gebruinde lichamen en bezwete borst galopperend op een wit paard. Vrouwen met wulpse vormen en zwoele blikken die verlangend uitkijken. Verrassende kussen. Brandende passie…

Voordat je denkt dat ik misschien in de ‘bijzondere’ afdeling van een videotheek sta, niets is minder waar. Ik ben in een doodgewone supermarkt en zoek een cadeau voor m’n oma. Oma wilde wel weer eens wat meer gaan lezen, anders kwam het er niet meer van. Je kent me inmiddels, dat vond ik natuurlijk FAN-TAS-TISCH. Dus dook ik gelijk de wereldliteratuurlijst in op zoek naar een mooi pareltje.

“Nou..” Zei mijn broer, terwijl hij mijn zoektocht onderbrak. “Oma houdt van een heel ander genre.” Oh? Een thriller misschien? Een mooie hedendaagse roman? Ik stelde het allemaal voor. “Nee, Nadi, écht een heel ander genre. Oma wil een doktersroman.” Hè? PARDON? Oma wil een doktersroman?

Een doktersroman, zo kwam ik achter, bestaat eigenlijk maar uit vier woorden: zwoel, wulps, perfect mannenlichaam (dat is één woord) en zweet. Zet dat in willekeurige volgorde en schrijf alles EXTREEM OVERDREVEN op: ét voila je hebt een flut roman.

doktersroman

Ik zal even een stukje uit een boek virtueel aan je voorlezen dan begrijp je wat ik bedoel: […] Josh stond op en schonk haar een glimlach die haar tenen deed krullen. “We zijn nog niet officieel aan elkaar voorgesteld,” zei hij, Charity de hand toestekend. “Josh Golden.” Gezien de heftige reactie die hij eerder op de ochtend bij haar had opgeroepen, zou ze hem liever geen hand hebben gegeven, maar er was geen ontkomen aan. Ze haalde diep adem, verzamelde al haar moed bijeen en gaf hem een hand, die volledig in de zijne verdween. (15, Chasing Perfect) 

Mijn excuses als dit wat rouw op je dak valt. Ik schrik hier ook een beetje van, vooral van de krullende tenen. Maar even voor de goede orde de twee geven elkaar enkel een hand. Maar dan heel intens. In zoverre dat kan als je iemand een hand geeft, denk ik dan.

Goed. Oma wilde dus zo’n wulps boek en ergens begrijp ik het ook wel. Als de dagen weer korter worden, de avonden langer donker en Nederland grauw en grijs kleurt, dan snap ik wel dat je alles net een beetje extra overdreven wilt. Dus sta ik bij de kassa met Roberto, de Italiaanse paardendokter, om hem straks mee naar huis te nemen en aan oma cadeau te doen. Gewoon. Voor een extra overdreven warme en, vooruit, zwoele verjaardag.

posted by on Brazil, Life

No comments

image

Twee weken geleden vertrok ik naar Brazilië met mijn veel te grote mond (want een Nederlander) en met al mijn meningen (want een Nederlander).  Ik ben niet persé een verlegen persoon. Ik hou van grappen, lachen en mensen in de maling nemen. Dus dit zou leuk gaan worden.

Is het je wel eens opgevallen dat kleine hondjes het nodig vinden veel meer en veel luider te blaffen dan grote honden? Alsof daarmee hun gezag toeneemt. Een grote hond hoeft maar één keer z’n muil open te trekken of we weten allemaal wel beter.

Ik kan niet ontkennen dat ik een heel klein beetje in Brazilië rondliep met de attitude van een Deense dog, maar met de achtergrond van een terriër. Wij Nederlanders weten toch immers zo goed hoe alles zit en wat laten we dat graag horen (waf waf). Totdat de grote hond zijn muil opentrekt. Ik werd op m’n plek gezet. Zo begon het blozen.

Ik stond met mijn moeder bij het grote Jezus beeld in Rio de Janeiro. Een prachtig moment en een schitterend kunstwerk. Dit werd vooral duidelijk door de vele selfies die hier gemaakt werden. Twee jongens liepen naar ons toe. “Wil je een foto maken?” vroeg de één. Maar natuurlijk wil ik dat. We waren nog niet uitgesproken of de jongens beginnen zichzelf uit te kleden. Want waarom een selfie met kleding aan als het ook semi naakt kan? Het kan allemaal in Brazilië. Semi gegeneerd gaf ik de camera aan m’n moeder. Ik moest nodig de inhoud van m’n tas checken. De gids kwam niet meer bij. “You are constantly teasing the Brazilians. And now you are blushing!”

Het werd alleen maar erger. In de bus vertelde ik trots over Nederland. “Oh Holland, it’s so cute!” Huh? Nee nee. Niet schattig! Wij zijn ongelofelijk cool. Want hallo Nederlander! Maar wat heb je te zeggen met je 16 miljoen inwoners als je met mensen praat die 190 miljoen landgenoten hebben? Ik probeerde het nog te redden door een foto te laten zien van Amsterdam.

“Look how cute!” Werd er geroepen. Ik kon niet anders dan blozen.

Deze mensen hebben niets en hebben alles. Zij snappen zo veel beter hoe de wereld in elkaar zit. Ik kwam terug als terriër. Rood aangeslagen. Niet alleen van het blozen, maar ook van de zon (want nog eens, die is daar fulltime actief). Ik ken ken nu mijn plek. Maar ik ben nu wel vrienden met de Deense dog. Want wie niet sterk is, moet slim zijn.

posted by on Life

2 comments

image

Het is 33 graden en ik ben in één van de mooiste landen ter wereld (Brazilië) en alles is echt heel goed hier. Midden in deze bubbel van blijheid besluit ik om kerstmuziek aan te zetten en direct schiet m’n happiness level naar 120%. Hoe is het toch mogelijk dat je van bepaalde lichtelijk onzinnige zaken zo blij kunt worden. Geen flauw idee.  Hoe het daarnaast, in mijn geval, ook nog eens komt dat het gaat om vrij “bijzondere” zaken (je hoort ze al denken ‘ik zou er zelf niet van kunnen houden, maar bij jou begrijp ik het wel), mag Joost weten. Hierbij mijn top 3 onverwachte dingen waar ik instant happy van word:

3. Kinderboeken; ik hou van boeken in het algemeen en van kinderboeken heel speciaal. Ik lees oprecht graag over waanzinnige boomhutten, toffe meesters, monsters, mummies en kalverliefde.  Word ik blij van!

2. Ikea; ik kom tot rust als ik in de Ikea loop. Ik snap zelf ook niet hoe het kan. Ik geloof ook niet dat dit in het business plan van de Ikea zelf staat (wij bieden een oase van rust). Anders maak je geen ontbijtjes van 1 euro en Zweedse balletjes van paardenvlees, om nog maar te zwijgen over Smalland. De meeste mensen worden hysterisch van deze grote blauwe meubelketen en doen om de kassa’s te halen een powernap in een Nornäs bed. Ik niet. Ik vind de Ikea zelfs rustgevend op een regenachtige zaterdagmiddag. Ik begrijp het zelf ook niet.

1. Kerstmuziek; ik heb de nummer 1 eigenlijk al verklapt in de inleiding. Ik word echt heel blij van kerstmuziek. heus waar. Ik kan snot chagrijnig m’n bed uitstappen en hoef maar één liedje te horen of ik voel me zo blij als een kind dat gaat verhuizen naar de Efteling of als een hond dat het laatste koekje onder de bank te pakken heeft gekregen. Intens gelukkig.

Groots welkom

okt
2014
17

posted by on Life

No comments

IMG_1761.JPG

Hallo!
Een ontzettend, verpletterend, hartelijk, lief, gezellig, avontuurlijk, mooi, warm, reislustig, enthousiast, fijn en blij welkom voor jou.

Ik vind het onwijs gezellig en lief dat je de tijd hebt genomen om deze site te bezoeken.

Mijn naam is Nadia en ik ben al een kwart eeuw oud. Ik woon in Amersfoort, een mooi stadje in het midden van Nederland en ik kwam er op een bijzonder herfstige dag achter dat ik nog veel te weinig van de wereld had gezien. Van de ongeveer 195 landen die deze wereld telt, heb ik er nog maar zo’n 20 bezocht. DAT KAN TOCH NIET!

Daarom was mijn voornemen aan het begin van het jaar, om dit jaar meer te reizen. Vrij onverwachts sta ik nu op het punt om naar Brazilië te gaan. Dat is echt een droom die uit komt! En met deze droom ook deze blog, die vanaf nu geheel in het teken staat van avonturen beleven, reizen, ontdekken, opslaan en doorgeven.

Ik hou er nu al van en ik ben nog niet eens echt begonnen. Leuk dat ik je mee mag nemen op mijn reis.

Enjoy!

English? Click “read more” button.

|| Read more

posted by on Life

Reacties staat uit voor “Een selfie? Dat is toch verschrikkelijk idioot!”

Meneer H. lijkt een doodnormale bejaarde die in z’n korte broek en hoge sokken vooral geniet van een sigaret op het zonovergoten balkon. Niets bijzonders, zou je denken. Maar meneer H. is behoorlijk belezen. Zijn kast staat vol met Tolstoj, Shakespeare, encyclopedieën en naslagwerken over moderne kunst. Mijn droom kast, zeg maar.

Ik wilde van deze man leren, wat zou hij me aanraden te lezen? En zo vroeg ik hem of hij aan kon wijzen wat zijn favoriete boek was. Daar hoefde meneer H. niet lang over na te denken. Hij wees direct naar de derde plank van onderen. Man man man. Wat was ik benieuwd. En natuurlijk. Ja hoor natuurlijk. Op de derde plank van onderen stonden rijen en rijen Astrix en Obelix stripboeken. Zul je net zien.

Nog leuker was het met mevrouw S., die hartstikke lief en ook (dit bedoel ik niet lelijk, maar het is wel waar) behoorlijk dement is. Mevrouw S. vertelt (voor de 4e keer) dat ze erg veel foto’s heeft. “Och wat leuk!” Zei ik veel te enthousiast. “Heeft u ook een foto van uzelf?” Mevrouw S. keek me verbaasd aan. Wat was daar nu het nut van? “Nou”, zei ik. “Tegenwoordig is dat erg populair om een foto van jezelf te maken. Ze noemen dat een selfie.”

Mevrouw S. keek me aan alsof ik zojuist voor haar ogen was getransformeerd in een bruine labrador. “Kind, doe niet zo gek.” Zei ze. “Het is heus! Mensen doen dat allemaal massaal. Foto’s maken van zichzelf en die laten ze dan aan elkaar zien (delen via social media vond ik te ingewikkeld om uit te leggen aan een dementerende vrouw, die de tachtig is gepasseerd).” Mevrouw S. bleef stil. Ze keek me enkel aan met haar waterige blauwe ogen.

“Wat vindt u ervan? Van zo’n selfie?” Vroeg ik haar. “Dat is toch verschrikkelijk idioot.” Zei ze resoluut. Nou, dat is dan mooi. Kunnen we nog zulke grote technologische vooruitgang geboekt hebben de afgelopen jaren en nog zoveel dichter (of juist niet) bij elkaar gekomen zijn door al die social media, als het gaat om de nieuwste trends en zeker om de #selfie, dan is het misschien maar goed om eindelijk de waarheid onder ogen te zien: het is verschrikkelijk idioot. Dat we dat nu moesten horen van een dementerende vrouw, die allang de tachtig is gepasseerd.

posted by on Life

Reacties staat uit voor Het ging te ver, veel te V-E-R! GO TEAM!

Heel soms heb ik wel eens dat ik denk: nu ga ik te ver. Vannacht had ik weer zo’n moment. Ik ben een avondmens en ik vind het absoluut een crime om ’s avonds voor 24.00 uur in mijn bed te liggen en ik kom het liefst voor 09.00 uur mijn bed niet uit. Dit zorgt er zo af en toe voor dat mijn ritme net een klein beetje anders is dan dat van homeboy J.

Het kan toch niet mijn schuld zijn dat ik de meest geniale ideeën midden in de nacht krijg? Zo lopen die dingen nu eenmaal. Gisternacht bedacht ik me zo rond een uur of twaalf ineens dat het echt een giller zou zijn als ik een “cheer” zou leren. Met een cheer bedoel ik niet zomaar een enthousiaste kreet, maar een echte cheer zoals cheerleaders dat doen. Een cheer met een dansje en klappen enzo.

Ik wil hier niet gaan beweren dat ik over een bijzonder fijne motoriek beschik en dat het leren van een cheer me onwijs makkelijk af ging. Ik stoot nog steeds ongeveer dagelijks mijn been tegen het hoekje van het bed, wat verdraaid pijnlijk is. Nee de combinatie van de verschillende factoren was vrij lastig. Nu heb ik, thank goodness, wel iets met ritme, dus het was geen complete fiasco.

Al met al had ik zo rond een uur of een, een aardige cheer geleerd en die moest en zou ik natuurlijk even gaan performen. Voor het performen had ik publiek nodig en de hond had mijn routine al zo vaak gezien, dat hij de cheer inmiddels beter beheerste dan ikzelf. Nee nee, ik had een mens nodig. Aangezien het midden in de nacht was, waren er geen mensen in overvloed aanwezig. Ik voelde me nog niet zo zelfverzekerd over mijn kunstje dat ik het durfde te showen aan de hangjongeren op de hoek van de straat.

Nee. Ik moest J. wakker maken. Dat deed ik dus maar, want wat voor een keuze had ik anders? Ik vraag me af of J. er überhaupt nog iets van kan herinneren. Hij dacht waarschijnlijk dat hij een mega vage droom had. Ik heb zo goed en zo kwaad als het ging mijn cheer laten zien. Na afloop kreeg ik een soort van applaus van J., een afkeurende blik van de hond (hij had ’t beter gekund) en had ik een blauwe plek op mijn been. Ik had mijn been natuurlijk weer super pijnlijk tegen de punt van het bed gestoten.

posted by on Life

Reacties staat uit voor Beachclubs, mannen zonder shirt en oma

Ik zat met m’n super ongenuanceerde, maar heus wel lieve oma bij een beachclub. Oma was al jaren niet meer op het strand geweest, daarom hadden m’n moeder en ik haar meegenomen naar Noordwijk.
Super gezellig natuurlijk. De zon scheen en verder bood de beachclub alles wat oma nodig had: uitzicht op de zee en een sherry medium dry.

We werden geholpen door een veel te amicale ober. Hij nam onze bestelling op en toen hij weg liep, zei oma tegen me: “ohh die homo komt zo wel onze drankjes brengen.” Pardon? “Oma!” Riep ik verontwaardigd. “U kunt niet zomaar iemand een homo noemen. Dat mag écht niet.” M’n oma keek me van geen kwaad bewust aan. “Maar ik denk echt dat hij homo is, want die zijn altijd dol op oude vrouwen.” M’n oma heeft óf geen flauw idee wat een homoseksueel is, óf ze snapt het beter dan ik.

Feit is in ieder geval, dat ze geen blad voor haar mond neemt en wat dat betreft is ze een wolf in schaapskleren. Ze ziet er namelijk uit als een keurige oude dame. De amicale ober en m’n oma werden trouwens dikke matties. Hij gaf m’n oma gratis extra drankjes.

Het schijnt soms voor je te werken, om heel recht voor z’n raap te zijn. Maar misschien kun je dat pas echt als je de 80 bent gepasseerd, want het is verdraaid lastig om altijd maar te zeggen wat je denkt en daar dan ook nog mee weg te komen. Daarnaast is er een ongeschreven regel tussen jonge vriendinnen dat je elkaar steunt ‘no matter what’.

Zo was ik aan het wachten op de bus, toen vier jonge meiden (duidelijk vriendinnen) in het bushokje erbij kwamen staan. Druk pratend over hun super interessante leven (jongens, school, jongens, jongens). Eén van de vriendinnen had nieuwe oorbellen gekocht en die moesten gelijk getest worden. Ze haalde een groot sieraad uit haar tas en je zag haar vriendinnen bedenkelijk kijken. Zou dit wel goed gaan? Of nog erger. Zou dit wel goed staan?

Het meisje stak de oorbel in haar oor en haalde haar hand weg. Ik schrok me rot. Het leek werkelijk alsof ze een wapen in haar oor had zitten. Het ding was veel te groot, veel te puntig, veel te gevaarlijk en kotslelijk. Het viel onmiddellijk stil. De vriendinnen zeiden even niks. Daarna begonnen ze allemaal overdreven hard te praten of het sieraad niet veel te zwaar was en of ze wel tegen nep-zilver kon.

“Stil!” Riep het meisje met de oorbel.
“Dit is mode!” Zei ze streng. Ja nou ja. Wat moet je er dan nog tegenin brengen? Als het mode is, dan moet dat afschuwelijke ding wel geaccepteerd worden. Eén van de vriendinnen doorbrak de stilte door te zeggen. “Als JIJ het mooi vindt, dan is het toch goed?” Vervolgens begon ze snel over Ricardo, die er bijzonder goed uitzag zonder shirt.

Kijk, dan had ik m’n oma er graag bij gehad. Zij had ’t meisje streng aangekeken en gezegd: “kind, wat heb je nu voor een belachelijk ding in je oor. Haal het er onmiddellijk uit, straks steek je nog iemand neer.” Het meisje had braaf gedaan wat haar geboden werd, want zo gaat dat met oma. En ik stel me zo voor hoe oma vervolgens tegen de vriendinnen was begonnen over Roberto, de Italiaanse paardendokter, die er ook zo goed uit ziet zonder shirt. Want mannen zonder shirt (het liefst uit doktersromans) daar zijn oude vrouwen dol op.

posted by on Life

Reacties staat uit voor Oorlogje voeren met heel veel glitter

Het idee van The Hunger Games is natuurlijk veel te heftig voor onze maatschappij. Heus. Dat vinden we allemaal. Maar tegen elkaar strijden in de vorm van een spel waarbij er doden kunnen vallen, doen we al jaren. “Huh? Wat?” Denk je nu misschien. “Waar heb je het over?” Nou, beste lezer, ik heb het over het Eurovisie Songfestival.

Ja. Het Eurovisie Songfestival is eigenlijk gewoon ‘oorlogje voeren’ op het podium. De wapens zijn ingeruild voor zoete ballades en krankzinnige punknummers en veel glitter. Het is misschien een andere techniek, maar het kan net zo dodelijk zijn (dodelijk saai, dodelijk gênant, of dodelijk vals).

Net als bij de Hunger Games startte ook het Eurovisie Songfestival met legendarische woorden. “Let the eurovision songcontest begin!” Riepen de samenzweerderige presentatoren. Ik zag het direct. Er hing gelijk een ontzettende spanning in de ‘arena’. Het publiek was luidruchtig en bloeddorstig. Er moest bloed gaan vloeien.

Ik had zelf niet verwacht dat het ons buurland zou zijn, dat het meest af zou gaan in de eerste halve finale. Man dat was heftig. België had zijn beste strijder gestuurd, vonden ze zelf. Maar deze beste strijder verloor zelfs van een, ja wat was ‘t, een soort van zeemeermin (San Marino). En als dit België’s beste was, dan vrees ik voor het land in de volgende spelen.

Nederland had natuurlijk, heel briljant, onze eigen Katniss en Peeta naar het front gestuurd. Super slimme zet. En daar gaan we ver mee komen, want als hun grote talent niet gewaardeerd wordt, dan zeker wel hun ontzettende charme. Ilse en Waylon hebben niets extra nodig om hun show briljant te maken. Zij zijn vanuit zichzelf spectaculair. Super handig. Ik ben zelf trouwens heel blij dat we onze eigen Haymitch (aka sarcastische ervaringsdeskundige) weer terug hebben. Het Eurovisie Songfestival is gewoon een stuk leuker als Cornald Maas erbij is.

Dit gaat een spannende wedstrijd worden. Vanavond is er nog een halve finale en zaterdagavond barst de strijd echt los. Maar temidden van die enorme bombarie en mega shows staan daar straks twee mensen opnieuw heel relaxt een klein liedje te zingen, met zoveel kracht dat het iedereen omverblaast. En dan weten we allemaal: The odds WILL BE really in their favor!

20140508-111657.jpg